Willem Mijn Broer door Thea

Van zijn jongere zus Thea ontving ik dit verhaaltje dat zij speciaal voor deze Blog heeft geschreven. Alhoewel ik Thea nauwelijks heb gekend, ben ik erg blij met deze bijdrage en de vele foto's uit de schoenendoos van moeder Olivier. Veel van de door haar beschreven zaken komen mij ook zeer bekend voor en zijn typerend voor Willem....

Mijn broer Willem

Mijn grote, sterke broer Willem is er niet meer. In mijn gedachten is hij mijn broer die altijd alles kon regelen en alles kon maken. Wij schelen 9 jaar in leeftijd en groeiden voor een groot deel samen op. Tot mijn twaalfde jaar heb ik Willem thuis meegemaakt. Hij heeft zelfs nog een korte tijd met zijn eerste vrouw ingewoond op de Duinvlietstraat. Dat kon ik niet echt waarderen, omdat ik daardoor slechts een klein kamertje tot mijn beschikking had met een opklapbed. Ik vond het daarom niet echt vervelend toen Willem aan de Wijkerstraatweg zijn eerste huis kocht.

Dat Willem een regelaar en alleskunner was, uitte zich op verschillende manieren. 
Zo kon ik met Sint Maarten geen kaarsje in mijn lampion aansteken vanwege het slechte weer. Willem regelde een batterij met een draadje en een klein lampje waardoor ik een van de weinigen was die een lichtje in haar lampion had! Het was zo’n groot succes dat Willem het volgende jaar voor meer kinderen een dergelijk lampje verzorgde. Eigenlijk was het de voorloper van het stokje waaraan de kinderen tegenwoordig hun lampion bevestigen.

Onze moeder was opgenomen in het ziekenhuis. Toen waren de ziekenhuizen nog niet zo modern dat er TV op de kamer was. Hup, binnen een mum van tijd stond er een TV bij onze moeder. Je hoefde maar een kik te geven, en Willem regelde het wel.

Sterk was hij ook. Ik daagde hem regelmatig uit om ‘handje druk’ te doen, tot schrik van onze moeder. “Daar komt huilen van”, riep ze dan. En ze kreeg gelijk. Willem kende vaak zijn eigen krachten niet en het handgevecht eindigde voor de zoveelste keer in tranen.

De zaak van Willem trok altijd veel bezoekers. Even achterin kijken in de werkplaats vond ik altijd gezellig. Er was meestal wel tijd voor een praatje en een kop koffie. Hij regelde voor mij leuke prijsjes voor zijn audio-apparatuur. “Familiekorting”, noemde hij dat. Als beginnende samenwoner maakte ik daar dankbaar gebruik van.

Toen ik nog in de Duinvlietstraat woonde met mijn jonge kinderen stond hij regelmatig in zijn trainingspak voor mijn deur met een doosje gebak. Hij had dan net gesquashd en ging na afloop bij mij een kop koffie halen. Hij zat dan heel ontspannen bij mij aan tafel en dat vond ik reuze gezellig.

Ook de etentjes bij hem thuis, binnen of op  het dakterras, staan mij nog helder voor de geest.Op het dakterras ging de barbecue dan aan en de wijn vloeide rijkelijk.

Helaas zijn er vele jaren voorbij gegaan waarin wij geen contact meer hadden. Gelukkig is dat twee jaar geleden weer hersteld en bouwden wij ons contact weer rustig op. Zowel Willem als ik keken uit naar de momenten dat wij samen afspraken. Wat mij betreft had dit nog veel langer mogen duren ………

Thea Olivier